KATOLSKI    

POSOŁ

Časopis katolskich Serbow
Załoženy 1863

Wudawa Towarstwo

Cyrila a Metoda z.t.

Póstowe naměsto 2
02625 Budyšin

 

december 2008

     namołwa k zběrce za ADVENIAT
     
     
     
 

Póstne pastyrske słowo 2008


Drježdźansko-Mišnjanskeho

biskopa Joachima Reinelta

 

Wo zmysle spowědźe

Lube sotry a lubi bratřa,

lubosć Boža k čłowjestwu bě tak wulka, zo je wón nas z darom swobody wuhotował, hačrunjež je wědźał, zo běše a je to wulki riziko. Čłowjek móže swoju swobodu znjewužić. Bjez swobody pak njeby žiwjenje było žiwjenje čłowjeka. Bychmy so runali zwěrjeću. Dokelž smy swobodni, móžemy lubować. Dokelž smy swobodni, móžemy so za dobre rozsudźić. Ale dokelž smy swobodni, móžemy tež zło wolić. Tohodla je tež hrěch w tutym swěće. Tola Bóh njeje nas z hrěchom samych wostajił. Syn žiweho Boha je lemjenemu wulke słowo wodaća prajił: „Twoje hrěchi su ći wodate.“

Tute wolóžace słowo Bože trjeba kóždy z nas. Přetož „jeli prajimy, zo hrěcha nimamy, wobšudźamy so sami, a prawdy njeje w nas. Jeli wuznawamy swoje hrěchi, je wón swěrny a sprawny, zo nam hrěchi woda a nas wurjedźi wote wšeje njeprawosće. Jeli pak prajimy, zo njejsmy zhrěšili, činimy z njeho zełženca, a jeho słowo njeje w nas.“ (1 Jan 1,8-10) „Moje dźěći, to wam pisam, zo byšće njehrěšili. Jeli pak štó zhrěši, mamy rěčnika pola Wótca, Jězu Chrysta, sprawneho. A wón je wopor wujednanja za naše hrěchi, nic pak jeno za naše, ale za hrěchi wšeho swěta.“ (1 Jan 2,1-2).

Bože přeće, wotpowědnje jeho lubosći, je, nam wodać. Jeli Bóh za tym žedźi, nam wodać, potom bychmy jeho samoho wotpokazali, jeli jeho poskitk njepřiwozmjemy. Tohodla je sakrament pokuty wosebity dar Božeje lubosće. K našemu wumóženju wot hrěchow je Chrystus křiž a helu na so wzał. Tuta jeho lubosć k hrěšnikej pohnuwa nas k spowědźi.

Někotři so prašeja, čehodla njemóžu sej swoje hrěchi njeposrědnje wot Boha wotwjazać dać. K čemu trjebam měšnika? Cyle wočiwidnje je Chrystus Knjez wšo sakramentalne skutkowanje na cyrkej wjazał. Nichtó njemóže sam sebje křćić, nichtó sebje samoho firmować. Runje tak njemóže nichtó sebi samomu wotwjazanje wot hrěchow spožčić. Absolucija přez měšnika je jutrowny dar Chrystusa swojej cyrkwi. „Wječor toho prěnjeho dnja w tydźenju, hdyž mějachu wučomnicy tam, hdźež běchu zhromadźeni, z bojosće před Židami durje zamknjene, zastupi Jězus mjez nich a praji: Pokoj wam! ... Kaž je mje pósłał Wótc, tak ja was posyłam. To prajiwši dychny wón na nich a rjekny jim: Přijmiće Ducha Swjateho! Kotrymž hrěchi wodaće, tym su wodate, a kotrymž je zdźeržiće, tym su zdźeržane“ (Jan 20,19-23).

Bóh wužiwa słužbu čłowjeka, zo by želniwemu hrěšnikej móhłrjec do ruki wobkrućił, zo je hrěch wodaty a wumaznjeny. Dóstawamy bójski dar: dospołne wobnowjenje, njebjesku radosć. Znajmjeńša we wokomiku wotwjazanja je želniwy tak dospołny, zo swjatosć přez Bože skutkowanje jónkróćny wjeršk docpěwa. Bjez tutoho nazhonjenja wostanje naše spóznaće Božeje lubosće skerje njedospołne. Wón pak chce nam połnosć darić.
Tohodla je prašenje, kak často da mam so spowědać, abo hdy da je woprawdźe trjeba, poprawom absurdne. Bóh chce mi swoju dobroćiwosć wopokazać a ja so prašam, kak často mam ju přijeć? Štóž lubuje, wotewri so Bohu a da so wobdarić. Swjeći cyrkwje su runje tónle sakrament wosebje rady přijimali, hačrunjež su tola mjenje hrěšili hač my přerězni křesćenjo. Štóž je dar woptał, přeco zaso za tym žada, kotryž takle lubuje. Wón začuwa, zo nabywa wjetšu čućiwosć za swoje zmylki a słabosće. Wón dowěri so duchownemu nawodej spowědnika. Při tym njejedna so wo stajne ryće w swójskich hrěchach, ale wo wjetšu žadosć za čistotu Božej. Bohu so wotewrěć, za njeho přewidny być, za njeho a za jeho cyrkej přeco bóle k dispoziciji stać – to rosće w dobrej spowědźi. Mjeztym zo so hrěšnik zakrywa kaž Adam z łopjenom figowca, wotewrja so pokutnik kaž słónčna róža słóncu. Potom da Bóh nowemu rosć. Móc swětła přihotuje płody.

W spowědźi njejedna so wo wuznaće z hubomaj, ale wo wotewrjenosć, kotraž eksistuje w trojjednym Bohu mjez Wótcom a Synom přez Ducha Swjateho w totalnej dospołnosći. Hrěch pyta chowanku, wuznaće hrěchow pyta swětło. Bóh lubuje wotewrjenosć. Před nim njewostanje tak a tak ničo zakryte. Spowědź nam tyje, tohodla je wona něšto čłowjeske.

Štóž swoje hrěchi do podwědomja podusy, škodźi sej jara. Trjebamy wuswobodźenje wot tohole zła. Brěmjo złeho dyrbi preč. Nichtó njemóže to zdokonjeć nimo Boha. Hdyž swoje hrěchi wuznaju, steji skřižowany Chrystus zhromadnje ze mnu před Wótcom, zo by so po wotwjazanju za mnje jutrońčka spočała. Kóžda spowědź je swjedźeń wumóženja. Dokelž so naša spowědź w Chrystusu stawa, dźemy z nim přez křiž a ćerpjenje do zrowastanjenja. Zhromadnosć z Chrystusom so pohłubša.
Najlěpši spowědny špihel je za nas ewangelij. W nim nam Chrystus pokaza, kajki je nowy  čłowjek. Jězus, kotryž wšitkim słuži, pod wšitkich so poniža, wšitkich ze swojej lubosću wobdawa, je naš přikład. Smilnosćiwy być kaž wón, sćerpny wostać při wšej hektice, wulkomyslnje pomhać a smjeć so ze smějacymi, płakać z płakacymi, blišeho sej česćić, ćežu druheho njesć – přeco znowa mamy so na Chrystusu wusměrić. Wón je naš spowědny špihel. Jeho modlenje a jednanje je naša směrnica. Tak so křesćan wobnowja. Tak so cyrkej wobnowja. Tak so wobličo zemje wobnowja. Zhromadnosć so spowědacych je dar Boži čłowjestwu.

Pola sakramenta pokuty njejedna so potajkim jednorje wo wosobinsku potrjebu. Je to přeprošenje Bože. Zetkamy so hłubšo z Bohom, kotryž je hižo prěnju kročel nam napřećo sčinił, kaž miłosćiwy nan w přirunanju wo zhubjenym synu. Haj, spowědź je zetkanje. Hrěšnik pokaza Bohu a bratram a sotram w cyrkwi, zo do lubosće Božeje wěri.
Zadani so, tole pokazać.

 

Tole wšo spožč nam w miłosćiwym daru sakramenta pokuty
Trojjedny Bóh,


+ Wótc + Syn + a Duch Swjaty.

 

Joachim Reinelt
Biskop Drježdźansko-Mišnjanski

 

Drježdźany, spočatk jutrowneho posta 2008

 

 

Pastyrske słowo w němskej rěči je na internetowej stronje Drježdźansko-Mišnjanskeho biskopstwa wozjewjene.

CMS by jan budar media | Alle Inhalte sind © by Katolski Posoł 2008